Παιδοχειρουργικό-Παιδοουρολογικό Ιατρείο

Από: Άγγελος Μαράντος                                                                           12 Φεβρουαρίου 2012



Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι οι Έλληνες χειρουργοί είναι εξ ίσου καλοί με τους Άγγλους τους Αμερικανούς τους Γάλλους τους Αιγύπτιους και με  τους χειρουργούς  οποιασδήποτε εθνικότητας αρκεί ο καθένας από αυτούς να έχει πάρει την σωστή εκπαίδευση και παράλληλα να διατηρεί μια συνεχή διάθεση για βελτίωση και εξέλιξη όσο θέλει να παραμένει ενεργός στο λειτουργημά του. Δυστυχώς δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι  το να περιμένει κανείς να εκπαιδευτεί σωστά και επαρκώς στο ελληνικό σύστημα υγείας με όλες τις στρεβλώσεις που αυτό διαθέτει, είναι και η καλύτερη επιλογή που μπορεί να κάνει. 

  Γιαυτό και από την μεριά μου προσπάθησα να εκπαιδευτώ όσο το δυνατόν καλύτερα τόσο στο Ελληνικό σύστημα αλλά και στο Αγγλικό όπου εργάστηκα για 3 χρόνια αποκομίζοντας την εντύπωση ότι είναι ενδεχομένως ένα από τα καλύτερα στον κόσμο στον τομέα αυτό. Όμως επειδή ακριβώς έχω αυτή την εμπειρία, γνωρίζω ότι σε ατομικό επίπεδο δεν είναι καλύτεροι από μας. Απλά είναι ένα σωστά οργανωμένο σύστημα που δίνει την ευκαιρία στον καθένα που το επιθυμεί και είναι διατεθιμένος να εργαστεί για αυτό, να εκπαιδευτεί σωστά, ανεξάρτητα αν είναι Άγγλος, Έλληνας, Ινδός, ή Εσκιμώος, υπολογίζοντας βέβαια την ανάγκη της δικιάς τους κοινωνίας να μην δημιουργηθεί πληθωρισμός γιατρών που θα γίνει μία από τις αιτίες για να αρχίσουν οι στρεβλώσεις στην λειτουργία του συστήματος παροχών υγείας στούς πολίτες.(Κάτι που σε αυτή την χώρα κανείς που κατείχε θεσμική ή διοικητική θέση δεν σκέφτηκε ποτέ ή και αν το σκέφτηκε δεν το εφάρμοσε)

  Είναι τετριμμένο πιά να λέμε ότι για όλα φταίει το σύστημα και οι θεσμοί και ειδικά στις μέρες μας που ο καθένας ψάχνει να βρεί υπαίτιους για το χάλι μας.

   Σε αυτή την εποχή που σαν κοινωνία αναζητούμε την χαμένη μας ταυτότητα, ακούω και βλέπω και ξέρω ότι συμβαίνει, διάφοροι συνάδελφοι παιδοχειρουργοί και παιδοουρολόγοι προσκαλούν συναδέλφους από άλλες χώρες οι οποίοι στο όνομα των Ελλήνων συναδέλφων εκτελούν χειρουργικές επεμβάσεις εδώ στην Ελλάδα σε κάποια ιδιωτικά θεραπευτήρια.

   Δυσκολεύομαι να καταλάβω τους λόγους δεδομένου ότι για αυτές τις επεμβάσεις υπάρχει αφθονότατη εμπειρία στην χώρα μας και γίνονται εξ ίσου καλά (αν όχι καλύτερα ) από το υπάρχον ενεργό παιδοχειρουργικό και παιδοουρολογικό ανθρώπινο δυναμικό είτε στα δημόσια  είτε στα ιδιωτικά νοσοκομεία. Δεν κατανοώ γιατί συνάδελφοι από την Αγγλία ή την Αίγυπτο ή το Σουδάν ή την Γη του πυρός θα πρέπει να καλούνται να χειρουργούν εδώ, μια περίπτωση υποσπαδία ας πούμε. (Η επιλογή των χωρών και των επεμβάσεων είναι καθαρά τυχαία). Είναι ίσως μια εκδήλωση αλληλεγγύης από μια πλούσια χώρα με πλούσιους ανθρώπους όπως εμείς προς την χειμαζόμενη οικονομία κάποιων άλλων χωρών;

   Αν κάποιος νιώθει ανεπαρκής ως προς την χειρουργική του ικανότητα σε κάποιο τομέα (Δεν είναι κακό αυτό ίσα ίσα που δείχνει αυτογνωσία και γεναιότητα) τότε δεν έχει παρά να ακολουθήσει την πεπατημένη. Να φροντίσει να αποκτήσει τα εφόδια που χρειάζονται, εκεί που νομίζει ότι θα τα αποκτήσει και μετά εφ όσον αυτό επιθυμεί ας γυρίσει  στην χώρα μας να μεταλαμπαδεύσει την όποια καινοτόμα γνώση ή πρακτική.

   Τώρα αν διάφοροι αλλοδαποί συνάδελφοι θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι χώρα ευκαιριών και θέλουν συστηματικά να εργαστούν εδώ και να προσφέρουν εργασία και ανάπτυξη, τότε κανένας δεν τους απαγορεύει και εφ όσον το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο  επιτρέπει να το κάνουν.

   Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι οι θεσμοί και το σύστημα φταίνε για πολλά. Όμως οι θεσμοί δεν είναι πλατωνικές οντότητες άφθαρτες και αιώνιες. Είναι συμβάσεις μεταξύ ανθρώπων που εποπτεύονται από ανθρώπους. Εμείς οι ίδιοι σε κάποιο βαθμό ανάλογα με το τι επιλέγει ο καθένας να κάνει διαμορφώνουμε τους θεσμούς και τον τρόπο που λειτουργεί η κοινωνία.( Αν ένας δικός μου ασθενής δεν πάει καλά σε μια επέμβαση τότε δεν φταίει ο υπουργός υγείας. Ισως έχει και αυτός κάποιο μικρό μερίδιο ευθύνης αλλά ο υπουργός υγείας δεν έκανε την επέμβαση )

   Για το πως λειτουργεί η ιατρική κοινότητα στην Ελλάδα, σίγουρα ο καθένας από μας τους γιατρούς έχει κάποιο, όχι αμελητέο, μερίδιο ευθύνης.

  Φαινόμενα σαν αυτό που περιγράφω συμβαίνουν ανέκαθεν σε πολλές εδικότητες και είναι αποτέλεσμα αφ ενός της πλημμελούς εκπαίδευσης των Ελλήνων γιατρών αφ ετέρου μιας συμπλεγματικής νοοτροπίας ότι το ξένο είναι καλύτερο.

   Στην Ελλάδα του 2012 το ανθρώπινο ιατρικό δυναμικό είναι ικανότατο σε πολλούς τομείς αφού οι περισσότεροι γιατροί έχουν φροντίσει για την καλύτερη εκπαιδευσή τους έστω και με δικιά τους πρωτοβουλία, η τεχνολογία και η τεχνογνωσία δεν μας λείπουν, έρευνα βέβαια μπορεί ακόμα να μην έχουμε σοβαρή, όμως εδώ το θέμα δεν είναι ερευνητικό.

   Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, είναι άλλο πράγμα η διεπιστημονική συνεργασία και διάχυση της πληροφορίας μεταξύ διαφορετικών επιστημονικών κοινοτήτων με σκοπό να ωφεληθεί το κοινωνικό σύνολο σεβόμενοι τους θεσμούς του κάθε τόπου και άλλο να κινούμαστε εκτός θεσμικού πλαισίου επιδιώκοντας απλά κέρδος ειδικά σε μια χώρα ήδη ρημαγμένη από -κακά τα ψέμματα πολύ μεγαλύτερης έκτασης από αυτό - τέτοιου είδους  φαινόμενα.